Innerlijk leiderschap

In het diepe springen en uiteindelijk lekker spartelen.

Onlangs ontmoette ik Wim, een 62-jarige man die twee jaar geleden een coachtraject afrondde in mijn praktijk. Het gaat nog altijd goed met hem. Hij is als een vis in het water op zijn werk en ook privé voelt hij zich een gelukkig mens.  Springen in het diepe heeft hem enorm verrijkt. 

Wim schreef na de afronding van de coaching:

Het zoeken naar de achtergronden waarom ik op bepaalde manieren handel, was emotioneel maar heeft me ontzettend veel geleerd en zeker ook hoe met het geleerde om te gaan. Een eerdere coach bleef aan de oppervlakte, maar Maritha pakte op een indringende maar aangename manier door. Het voelde zeer vertrouwd.”

Wim moest grote stappen maken

“Wim vlucht” zei de directeur, “hij vlucht op de inhoud en in het ge-ja-maar. Daar reageert zijn omgeving met weerstand op, zowel zijn collega’s als externe partners waar hij mee moet samenwerken.”

De organisatie zat in een transitie en van de professionals vroeg dit andere vaardigheden. Wim kon daar niet in mee bewegen. Duidelijk was dat Wim grote stappen moest maken in zijn professionele en persoonlijke ontwikkeling. Hij kreeg acht bijeenkomsten coaching.

Patronen die versterken en die beperken

“Wim vlucht”, zei de directeur. Vluchten is net als vechten en bevriezen een overlevings- of beschermingsmechanisme dat eerder een belangrijke functie had in je leven, meestal in je familiesysteem. Het ontstaat onbewust en je doet dit om erbij te horen, om gezien en gewaardeerd te worden. Daaruit ontstaan patronen die ons versterken, maar ook kunnen beperken en die in je volwassen leven zomaar de kop op kunnen steken.

Hoe het familiesysteem in het huidige leven en werken doorwerkt

Om te onderzoeken welke patronen mogelijk invloed hebben op de het werk van Wim maakten we een genogram. Dat is een familieboom met belangrijke gebeurtenissen in je familiesysteem.

Een van de eerste dingen die Wim vertelde was dat hij als drie-jarig jongetje een ernstig ongeluk had gehad. Hij was met zijn vingers tussen een tandwiel en aandrijfketting van een wasmachine gekomen en was daarmee enkele toppen van zijn vingertjes verloren. Hij herinnerde zich nog alles; de paniek, de rit naar het ziekenhuis, de manier waarop de dokter hem hielp en wat zijn moeder zei bij thuiskomst: “Dat is de straf van God”.

Dit trauma had natuurlijk een enorme impact op Wim. Zijn nieuwsgierige en onderzoekende inborst kreeg een hamerslag van jewelste.

Juist in het onbewuste ligt een enorm veld van mogelijkheden

Later in het coachtraject had Wim een casus: “Ik sla dicht als er op een verwijtende toon met me wordt gesproken.” Ik vroeg of hij dat herkende van eerder. “Ja toen, met het ongeluk” zei hij direct.

De relatie met het familiesysteem maakte Wim zelf. Wie zijn er belangrijk om deze vraag te onderzoeken? Wim stelt met poppetjes een deel van zijn familie op. Zonder na te denken geeft hij iedereen een plek; zijn moeder, vader en broer. Het viel op dat hij steeds van plek verwisselde als hij iemand anders in de opstelling plaatste. Uiteindelijk plaatst hij zichzelf tegenover zijn moeder. De moeder kijkt langs hem heen.

een tafelopstelling

 

Een opstelling laat zien hoe betrokkenen zich tot elkaar verhouden en geeft informatie en inzichten

in ons onbewuste.


Hieruit werden twee aspecten duidelijk:

  • Wim vindt het moeilijk om zijn plek in te nemen (dat toont zich eveneens op zijn werk)
  • Er is iets in de verbinding tussen de moeder en de zoon.

De plek van Wim en zijn moeder in de tafelopstelling werd met matjes op de vloer gelegd. Dezelfde kijkrichting, dezelfde afstand. Wim ging op zijn matje staan en kon daardoor lijfelijk voelen hoe het is op die plek.

opstelling met matjes

 

In een opstelling met matjes geeft je lichaam, als zuiverste feedbacksysteem, heldere  inzichten in het onbewuste.

 

In het proceswerk dat daarna volgde raakten we een diepe kern. Kraakhelder werd dat de onmacht van moeder en haar schuldgevoel zich hadden verdikt in die ene zin: “het is de straf van God”.

Als iets klopt, dan toont zich dat in een primaire fysieke reactie. Dat gebeurde ook bij Wim. 

Wim schrijft daarover:

“Ik was verbaasd dat met de diverse werkvormen zoveel zaken naar boven komen. De blokkades die ik verdrongen had zijn naar boven gehaald en dat heeft bevrijdend gewerkt. Ik ga anders met situaties om, ben rustiger geworden, laat dingen gebeuren en praat hier met mensen over. Collega’s zien mijn ontwikkeling heel duidelijk.

Dat wat bewust is wordt nooit meer onbewust.

In het afstemmingsgesprek met de directeur en Wim stelde ik de vraag: Hoe ziet het eruit als het is opgelost? De directeur antwoordde:” Wim is ontspannen. Een autonoom persoon die op zijn eigen wijze z’n ding doet. Ik word er blij van”.

In het eindgesprek met de directeur en Wim kwam ik hierop terug. “Ja, ik word weer blij als ik Wim aan het werk zie” was het antwoord van de directeur.

Ook toe aan een frisse duik in het diepe? 

Voor een vrijblijvende kennismaking kun je me hier een bericht sturen. Ik neem zo snel mogelijk contact met je op.

Naast de individuele opstellingen in de coaching organiseer ik maandelijks workshops opstellingen over familie of werk. Met een groep mensen die elkaar niet kennen, worden vragen onderzocht middels een opstelling. Wil jij een vraag onderzoeken of meedoen als representant? Meld je dan hier aan. Je hoeft geen ervaring te hebben en je bent ook van harte welkom als je nieuwsgierig bent hoe het werkt. 

Trouw zijn aan mezelf!

“Trouw zijn aan mezelf!”

Dat was het overkoepelende thema na het kennismakingsgesprek.
Zij, een wijkverpleegkundige van het eerste uur,  kwam in coaching omdat ze steeds meer gefrustreerd raakte, snel boos was en gevoelens had van angst. Ze zat vast in een patroon van controle. Als ze haar grenzen aangaf, voelde ze zich schuldig.
Geëmotioneerd vertelde ze over haar relatie met haar man en kinderen, over haar kwetsbare ouders die veel hulp en zorg nodig hebben, over haar werk.
Ik hoorde haar schuldgevoel: “IK MOET HET OPLOSSEN”.
Haar overlevingsmechanisme ‘IK MOET KRACHTIG EN STERK ZIJN”.

Hoe overleef ik

In de coaching ga ik samen met de coachee op zoek naar de oorsprong. In ons verleden hebben we patronen van overleven opgebouwd die vaak niet meer helpen.

Deze verpleegkundige werd letterlijk ziek van haar harde werken en voor de ander zorgen. Ze kon alleen daardoor staande blijven. Dan werd ze immers gehoord en gezien. Ze hoorde er dan helemaal bij.
Hoe dit ten koste ging van haarzelf en hoe ze dit patroon kon doorbreken ontdekte ze met opstellingen.

Je familie opstellen

In de opstelling over haar familiesysteem werd helder dat zij als klein meisje voor haar moeder zorgde, dat moeder onbewust een claim op haar legde. Ze kon haar eigen plek maar niet vinden, de plek van de tweede dochter in een gezin van vijf kinderen.

Als je van kleins af aan gewaardeerd wordt in het zorgen, dan is dat in je volwassen leven vanzelfsprekend dat JIJ zorgt. Je kent niet anders.

De opstellingen lieten haar ervaren hoe haar verleden nog altijd doorwerkte. Ze voelde fysiek en mentaal waar de belemmering zat, wat maakte dat ze niet trouw kon zijn aan haarzelf. Steeds wilde voldoen aan verwachtingen van anderen; thuis en op het werk.

Erkenning

Het inzien en erkennen dat het zo is geweest was de eerste grote stap voor haar. Zonder veroordeling kon ze dat wat bij de ander hoort in liefde en met respect loslaten. Ze nam verantwoordelijkheid voor haar eigen stuk. In de opstellingen voelde ze innerlijk hoeveel kracht ze kreeg van het staan op haar eigen plek, die van de tweede dochter.

Als je de kracht van een opstelling eenmaal fysiek en mentaal hebt ervaren werkt dat door in je privéleven en op je werk.

De oogst

De laatste coachbijeenkomst hebben we ‘geoogst’. Ze vertelt hoe ze haar plek inneemt als partner, als moeder en oma. Als dochter, liefdevol verbonden met de zorg van haar ouders. Als verpleegkundige in relatie tot haar cliënten, collega’s en leidinggevende. Het geeft haar rust en ontspanning.  In haar dagelijkse leven reageert ze niet meer direct. Ze maakt bewuste keuzes: wat hoort bij mij, wat bij de ander en wat is een passende reactie.
Als afsluiting kleurde ze een plaat van een doolhof en vulde het met woorden uit haar proces. Een prachtige symboliek waarin al haar inzichten in een oogopslag helder zijn. Ze gaf het de titel: MIJN NIEUWE NU.

klik op foto en volg haar zoektocht

Kortdurende coachtrajecten

Het coachproces van de verpleegkundige is niet lang geweest. Zes bijeenkomsten waren voldoende om bij de kern van haar oplossing te komen.
Ze schreef: “Maritha, ik beveel je bij iedereen aan, omdat met name de opstellingen zoveel inzicht geven. Je bent een veilige, warme coach. Oprecht en eerlijk. Het voelde fijn.”

Wil jij ook meer trouw zijn aan jezelf?

Heb jij ook het gevoel dat je steeds weer in dezelfde valkuil stapt en verlang je ernaar om meer trouw te zijn aan jezelf? Maak een afspraak voor een vrijblijvend kennismakingsgesprek of kom naar een van de workshops familieopstellingen. Je bent van harte welkom!

De vlinder is uit de pop

“De vlinder is uit de pop”

dat zei mijn supervisor -acht jaar geleden- toen ik mijn leerproces presenteerde in de vorm van beelden. De ellenlange verslagen hadden plaats gemaakt voor eenvoudige beelden die voor zichzelf spraken.

maritha

 

Dit was een van de beelden.
Dit ben ik. Een onbevangen meisje dat opgroeit als achtste in de rij van tien en vol vertrouwen en met een blij snoetje haar toekomst tegemoet loopt.

De kracht van symboliek

Een van mijn coachklanten deed me aan de uitspraak van mijn supervisor herinneren.

Ze vertelde dat ze iets met vlinders heeft. Waarom, dat wist ze niet, maar in haar huis hangen vlinders tegen de muur waar kaarsjes bij staan en op haar lichaam had ze een prachtige vlinder laten tatoeëren.

Toen we de symbolische betekenis van de vlinder opzochten was ik verwonderd over de kracht van die symboliek.

Voor de Noord Amerikaanse indianen is de vlinder een symbool voor verandering, vreugde en kleur. Hij leert ons hoe we ons leven bewust kunnen veranderen, nieuwe voorwaarden kunnen creëren en wensen kunnen verwezenlijken.
Elk nieuw idee en elke stap tot zelfontplooiing spiegelt zich in de ontwikkelingsgang van de vlinder.

  • De eifase staat voor de ontwikkeling van een idee,
  • het larvenstadium is de tijd om te bepalen of dit idee zal worden omgezet in een daad,
  • in de cocon ga je naar binnen om het idee met de eigen persoon te verbinden en
  • het tevoorschijn komen van de vlinder is de geboorte van de nieuwe werkelijkheid.

De vreugde van de creatie wordt met anderen gedeeld.

De kwaliteit van kleine stappen

Deze vier stappen van verandering vinden in het leven voortdurend plaats.
Tussen dat onbevangen kleine meisje en de vrouw die ik nu ben zijn er al heel wat vlinders uitgevlogen.

Als je je bewust bent dat elke stap een bijzondere kwaliteit in zich herbergt, krijgen ontwikkelingsprocessen tijd om te rijpen, tijd voor afstemming met jouw creatieve levenskracht en tijd om dat wat je hebt gecreëerd met vreugde naar buiten te brengen.

Butterfly Woman from roni kleiner on Vimeo.

Het Nieuwe Nu slaat haar vleugels uit

De website is online! Tijd om haar mooie kleuren te verspreiden, om te voeden en gevoed te worden.

Ik hoop van harte dat ik je inspireer, en… ik laat me graag door jou inspireren!