Blog

In het diepe springen en uiteindelijk lekker spartelen.

Onlangs ontmoette ik Wim, een 62-jarige man die twee jaar geleden een coachtraject afrondde in mijn praktijk. Het gaat nog altijd goed met hem. Hij is als een vis in het water op zijn werk en ook privé voelt hij zich een gelukkig mens.  Springen in het diepe heeft hem enorm verrijkt. 

Wim schreef na de afronding van de coaching:

Het zoeken naar de achtergronden waarom ik op bepaalde manieren handel, was emotioneel maar heeft me ontzettend veel geleerd en zeker ook hoe met het geleerde om te gaan. Een eerdere coach bleef aan de oppervlakte, maar Maritha pakte op een indringende maar aangename manier door. Het voelde zeer vertrouwd.”

Wim moest grote stappen maken

“Wim vlucht” zei de directeur, “hij vlucht op de inhoud en in het ge-ja-maar. Daar reageert zijn omgeving met weerstand op, zowel zijn collega’s als externe partners waar hij mee moet samenwerken.”

De organisatie zat in een transitie en van de professionals vroeg dit andere vaardigheden. Wim kon daar niet in mee bewegen. Duidelijk was dat Wim grote stappen moest maken in zijn professionele en persoonlijke ontwikkeling. Hij kreeg acht bijeenkomsten coaching.

Patronen die versterken en die beperken

“Wim vlucht”, zei de directeur. Vluchten is net als vechten en bevriezen een overlevings- of beschermingsmechanisme dat eerder een belangrijke functie had in je leven, meestal in je familiesysteem. Het ontstaat onbewust en je doet dit om erbij te horen, om gezien en gewaardeerd te worden. Daaruit ontstaan patronen die ons versterken, maar ook kunnen beperken en die in je volwassen leven zomaar de kop op kunnen steken.

Hoe het familiesysteem in het huidige leven en werken doorwerkt

Om te onderzoeken welke patronen mogelijk invloed hebben op de het werk van Wim maakten we een genogram. Dat is een familieboom met belangrijke gebeurtenissen in je familiesysteem.

Een van de eerste dingen die Wim vertelde was dat hij als drie-jarig jongetje een ernstig ongeluk had gehad. Hij was met zijn vingers tussen een tandwiel en aandrijfketting van een wasmachine gekomen en was daarmee enkele toppen van zijn vingertjes verloren. Hij herinnerde zich nog alles; de paniek, de rit naar het ziekenhuis, de manier waarop de dokter hem hielp en wat zijn moeder zei bij thuiskomst: “Dat is de straf van God”.

Dit trauma had natuurlijk een enorme impact op Wim. Zijn nieuwsgierige en onderzoekende inborst kreeg een hamerslag van jewelste.

Juist in het onbewuste ligt een enorm veld van mogelijkheden

Later in het coachtraject had Wim een casus: “Ik sla dicht als er op een verwijtende toon met me wordt gesproken.” Ik vroeg of hij dat herkende van eerder. “Ja toen, met het ongeluk” zei hij direct.

De relatie met het familiesysteem maakte Wim zelf. Wie zijn er belangrijk om deze vraag te onderzoeken? Wim stelt met poppetjes een deel van zijn familie op. Zonder na te denken geeft hij iedereen een plek; zijn moeder, vader en broer. Het viel op dat hij steeds van plek verwisselde als hij iemand anders in de opstelling plaatste. Uiteindelijk plaatst hij zichzelf tegenover zijn moeder. De moeder kijkt langs hem heen.

een tafelopstelling

 

Een opstelling laat zien hoe betrokkenen zich tot elkaar verhouden en geeft informatie en inzichten

in ons onbewuste.


Hieruit werden twee aspecten duidelijk:

  • Wim vindt het moeilijk om zijn plek in te nemen (dat toont zich eveneens op zijn werk)
  • Er is iets in de verbinding tussen de moeder en de zoon.

De plek van Wim en zijn moeder in de tafelopstelling werd met matjes op de vloer gelegd. Dezelfde kijkrichting, dezelfde afstand. Wim ging op zijn matje staan en kon daardoor lijfelijk voelen hoe het is op die plek.

opstelling met matjes

 

In een opstelling met matjes geeft je lichaam, als zuiverste feedbacksysteem, heldere  inzichten in het onbewuste.

 

In het proceswerk dat daarna volgde raakten we een diepe kern. Kraakhelder werd dat de onmacht van moeder en haar schuldgevoel zich hadden verdikt in die ene zin: “het is de straf van God”.

Als iets klopt, dan toont zich dat in een primaire fysieke reactie. Dat gebeurde ook bij Wim. 

Wim schrijft daarover:

“Ik was verbaasd dat met de diverse werkvormen zoveel zaken naar boven komen. De blokkades die ik verdrongen had zijn naar boven gehaald en dat heeft bevrijdend gewerkt. Ik ga anders met situaties om, ben rustiger geworden, laat dingen gebeuren en praat hier met mensen over. Collega’s zien mijn ontwikkeling heel duidelijk.

Dat wat bewust is wordt nooit meer onbewust.

In het afstemmingsgesprek met de directeur en Wim stelde ik de vraag: Hoe ziet het eruit als het is opgelost? De directeur antwoordde:” Wim is ontspannen. Een autonoom persoon die op zijn eigen wijze z’n ding doet. Ik word er blij van”.

In het eindgesprek met de directeur en Wim kwam ik hierop terug. “Ja, ik word weer blij als ik Wim aan het werk zie” was het antwoord van de directeur.

Ook toe aan een frisse duik in het diepe? 

Voor een vrijblijvende kennismaking kun je me hier een bericht sturen. Ik neem zo snel mogelijk contact met je op.

Naast de individuele opstellingen in de coaching organiseer ik maandelijks workshops opstellingen over familie of werk. Met een groep mensen die elkaar niet kennen, worden vragen onderzocht middels een opstelling. Wil jij een vraag onderzoeken of meedoen als representant? Meld je dan hier aan. Je hoeft geen ervaring te hebben en je bent ook van harte welkom als je nieuwsgierig bent hoe het werkt. 

Plaats een reactie

Je e-mail adres wordt niet gepubliceerd. Velden met een * zijn verplicht.

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.